آب

 

به نواخت دریا گوش بسپار

 

خواندن آب بر خاک

 

همین که ما هستیم

 

آب و خاک!

 

گوش بسپار

 

از ورای آن هزاران نغمه عاشقانه به گوش می رسد

 

گوش بسپار.

 

 

موسیقی دریا

 

چیزی که نیازمند آموختنش هستیم

 

می آید

 

می آورد

 

پر از حباب می شود

 

 باز گردانده می شود

 

و باز دوباره می آید

 

باز نمی ایستد

 

باز نمی ایستد!!!

 

 

هیاهوی کودکانه ای در درونم موج می زند

 

پر از حس کودکی می شوم

 

که با بدن عریان در میان شالیزار می دود

 

انگار خبر مهمی از دریا آورده است

 

بابا برگشت؟!

 

من هم خبری دارم

 

روحم را عریان می کنم

 

و می گویم:

 

دوستت دارم

 

به پای تو نشسته ام

 

چون ساحل که سال هاست

 

موج ها را تحمل می کند

 

گاه سر از کف و آب به در می آرد

 

و گاه غرق می شود

 

در غم تو مانده ام

 

به پای تو نشسته ام

 

و نمی دانم

 

 از کی؟

 

و چرا؟

 

 

این سرنوشت ساحل است

 

که دریا بر بستر او بسراید

 

و خود چون کویر بی ثمر جلوه گر شود!

چشم

در هیچ هنگامه ای

 

شادی به تمامی نیست

 

همیشه هست؛

 

بین تن هامان

 

فاصله ای

 

 

بین دست هامان

 

مانعی

 

 

و در میا نمان

 

دلتنگی.

 

 

 

همیشه هست ؛

 

امید

 

 

در ژرفای چشمانت

 

لبخند

 

 

همراه لبخندت

 

لطف

 

 

و در وجود من

 

بی تابی

 

کاش تو در کنارم بودی.

 

 

 

بر زبان هامان مهر زده ایم

 

اما با نگاه مان چه کنیم؟

 

بر دل هامان سد بسته ایم

 

ولی چشم هامان

 

ورای سدها به بازی نشسته اند.

 

 

شکوه خاموشی

 

بازیچه ای است میان چشم های من و تو

 

چشم راز را

 

با هر لبخند

 

در هر برخورد نگاه

 

بی محابا

 

فریاد می کشد.

 

 

خاموشی فضیلتی است

 

که به فراموشی سپرده می شود

 

وقتی می خندیم

 

فریاد چشم ها

 

سکوت لب ها را

 

بی صدا

 

چون قلعه ای گلی

 

در ساحلی شنی

 

با موجی کفی

 

محو می کند.

 

 

خاموشی انکاری است

 

که به فراموشی سپرده می شود

 

وقتی می خندیم

 

چشم

 

راز را

 

با هر لبخند

 

در هر برخورد نگاه

 

بی محابا

 

فریاد می کشد.

حمد

من انسانم

 

 

خدای من

 

به هرچه می نگرم

 

هرآنچه که هست

 

ازآن توست

 

هرآنچه که اطرافم هست

 

آفریده توست

 

در احاطه توام

 

و خود نیز آفریده تو.

 

و همه امیدم:

 

هرکه و هرچه جز تو بخواهم و بخوانم

 

آفریده توست

 

و ازآن تو

 

و راهم راه تو.

 

 

به هر که دل ببندم

 

به تو دل بسته ام

 

به هر که بپیوندم

 

به تو پیوسته ام

 

گریزی نیست.

 

 

 

می خندم

 

چراکه می دانم مرا می بینی

 

می گریم

 

چراکه می دانم می دانی

 

 

ازآن توام

 

ازآن توام

 

ازآن توام

 

 

مگر همه چیز ازآن تو نیست؟

 

مگر همه را نیافریده ای؟

 

پس عشق می ورزم ..............

 

 

گریزی نیست ـ هرچه که هست ازآن یکتایست

 

 که آفریده است هرچه که هست

 

گریزی نیست ـ مشرق و مغرب اوراست

 

و ستایش او را سزاست

 

« الحمد الله رب العالمین »

 

 

 

..........

 

 

:)))))))))))))