کوچه باغ پر از جا پای توست
جهان سرشار از اعجاز توست
ماه و حور و ستاره منور نور توست
جان و چشم و دلم مفتون چشم فتانه توست
گل ها همه بی بو شدند
تو آمدی؟؟؟
جان ها همه سیراب شدند
تو آمدی؟؟؟
چشم وضو می گیرد
تو آمدی؟؟؟
دل من جان می گیرد
تو آمدی؟؟؟
.......
« اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم »
انسان بخشی از طبیعت است.
هر سال عناصر طبیعت به هم اعلام جنگ می کنند هم امرو بهار به نبرد زمستان رفته است و این نیز چون نبرد میان آدمیان ویرانگر است.
ما هم باید این فرایند را از سر بگذرانیم و در بسیاری از موارد باید برای چیزی که خوب نمی شناسیم بمیریم.
شعور یک گیاه در وسط زمستان از تابستان گذشته نمی آید از بهاری می آید که فرا می رسد.
گیاه به روزهای رفته نمی اندیشد به روزهایی می اندیشد که می آید.
اگر گیاهان یقین دارند که بهار خواهد آمد چرا ما باور نکنیم روزی خواهیم توانست به هر آنچه می خواهیم دست یابیم؟
به راستی اگر زمستان می گفت : بهار در وجود من است
دیگر چه کسی زمستان را باور می کرد؟
انسان بخشی از طبیعت است؟
بهارت سر رسیده است؟؟؟
یا در سرمای تنهایی گم شده است؟؟؟
...
« - : زندگی من مطابق خواسته ها و توقع هایم نیست »
اگر اینک زندگی از شما بپرسد: تو برای من چه کرده ای؟ چه پاسخ می دهی؟
آرزوی کوتاه کردن راه به ما سرعت نمی بخشد.
باید میان سخت گیری و رحمت ؛ میان انظباط و سهل انگاری توازن برقرار کرد.
بدون تلاش هیچ چیز رخ نمی دهد حتی معجزه
برای آنکه معجزه رخ دهد ایمان لازم است
برای ایمان داشتن باید حصار پیش داوری ها را برچید
برای ویران کردن حصارها شهامت لازم است
و .....
بیایید با روزگار خود از در آشتی درآییم.
از یاد نبریم زندگی هوادار ماست .او نیز خواهان رشد است. بگذارید یاریش کنیم.
اغلب اوقات از درک موهبت هایی که به ما ارزانی داشته شده عاجزیم
و آنچه را خداوند برای تغذیه معنوی ما انجام می دهد درک نمی کنیم
در داستانکی در زمستانی سخت پلیکانی منقارش را در اندامش فرو می برد تا جوجه هایش را با گوشت تنش تغذیه کند
وقتی سرانجام جان سپرد یکی از جوجه ها به دیگری گفت:
راحت شدیم ؛ از بس هر روز آن چیز گندیده را می خوردیم داشتم خسته می شدم !!!
فاصله؟؟؟!!!