در هیچ هنگامه ای
شادی به تمامی نیست،
همیشه هست،
بین تن هامان
فاصله ای
بین دست هامان
مانعی
و در میا نمان
دلتنگی.
همیشه هست ،
امید
در ژرفای چشمانت
لبخند .
همراه لبخندت
لطف.
.
بر زبان هامان مهر زده ایم
اما با نگاه مان چه کنیم؟
بر دل هامان سد بسته ایم
ولی چشم هامان
ورای سدها به بازی نشسته اند.
شکوه خاموشی
بازیچه ای است میان چشم های من و تو ،
چشم راز را
با هر لبخند
در هر برخورد نگاه
بی محابا
فریاد می کشد.
خاموشی فضیلتی است
که به فراموشی سپرده می شود ،
وقتی می خندیم
فریاد چشم ها
سکوت لب ها را
بی صدا
چون قلعه ای گلی
در ساحلی شنی
با موجی کفی
محو می کند.
خاموشی انکاری است
که به فراموشی سپرده می شود .
وقتی می خندیم
چشم
راز را
با هر لبخند
در هر برخورد نگاه
بی محابا
فریاد می کشد.
گر برآن سریم که تازه شویم
از نو بسازیم
به استقبال ویرانگی دوش باید رفت.
پیش از هر بهاری زمستانی است و پس آن نیز.
« باید از نو به دنیا آمد » عیسی مسیح
گر امروز نخستین روز زندگیت بود چه می کردی؟؟؟
و
چون روزی باید بمیریم اینک چه باید کرد؟؟؟
کاش بهترین ایده ها و افکارمان برای عمل همیشه متعلق به آینده نبود
دل هایمان بسی بیش از خودمان خوب هستند
کاش لااقل به اندازه دل خودمان خوب باشیم.
همه ما به عشق محتاجیم
عشق به اندازه خوردن و آشامیدن بخشی از سرشت انسان است.
گاهی در تنهایی صحنه ای زیبا می بینیم بدون لذتی
؛ زیبا نیست وقتی کسی نیست با ما
باید از خود بپرسیم چند بار کسی از ما عشق خواسته است و ما روی برگردانیده ایم؟
چند بار تا کنون هراسیده ایم برای نزدیکی به کسی که دوستش داشته ایم؟
از تنهایی احتراز کن. تنهایی همچون اعتیاد به خطرناک ترین مخدر است.
اگر دیگر غروب برایت معنایی ندارد فروتنی پیشه ساز و درپی عشق برو.
و بدان هرچه بخشنده تر باشی بیشتر بهره مند خواهی شد.