(  تقدیر!!! دست او ؟ - آواز باران
X
تبلیغات
رایتل
تقدیر!!! دست او ؟  چاپ
تاریخ : جمعه 5 تیر‌ماه سال 1388

با هر طلوعی که از خواب رها می شوم 

 

- زمانی که چشمانم نور می یابد - 

 

با چشمانم می گویم : 

 

نبینید آنچه را نباید 

 

با گوش هایم نجوا می کنم : 

 

نشنوید آنچه را ناپسند است 

 

با دست هایم می نویسم : 

 

نکنید آنچه را ستوده نیست 

 

خداوندگار با من است 

 

 

گاه با خود می گویم : 

 

کاش می شد 

 

خود بنویسم 

 

این تقدیر نانوشته را 

 

آنگونه که باید 

 

شبیه آنچه که شایسته اوست 

 

و مرا بایسته. 

 

کاش می شد 

 

ولی نه 

 

حاشا ، حاشا که من بنویسم 

 

با دستی لرزان 

 

فکری پریشان 

 

و اراده ای لغزان 

 

حاشا ، حاشا که من بنویسم. 

 

« خداوندگار با من است » 

 

می دانم : 

 

ایمان هست   ،   وسوسه هم 

 

اراده هست   ،   لغزش هم 

 

تقوا هست   ،   ابلیس هم  

 

هرچه ایمان شکوهمندتر ، متعالی تر ، بالاتر 

 

وسوسه اش افزونتر 

 

 سقوطش مصیبت بار تر 

 

در بند و گرفتار باد بیشتر 

 

 

هرچه اراده درپای تر ، در بن تر ، ژرف تر 

 

لغزش سرها شدید تر 

 

که انگار می خواهد 

 

 سر فرو افکند 

 

 

هرچه تقوا شکوفاتر ، کامل تر ، رسیده تر 

 

ابلیس حریص تر 

 

عطشناک تر 

 

انگار می بلعد تقوا را 

 

 

خوشا ؛ خوشا با من 

 

خداوندگار با من است 

 

خداوندگار همه جا حاضر است 

 

وای که انسان چقدر احمق است 

 

الفبا که یاد گرفت ، می خواهد دیوان بسازد 

 

شنیدن که آموخت ، می خواهد حرف بزند 

 

فکر که کرد ، می خواهد خدایی کند 

 

حاشا ؛ حاشا که من بنویسم 

 

کاش این تقدیر نانوشته نباشد 

 

او هرچه نوشت ؛ نیکو 

 

او هرچه کرد ؛ زیبا 

 

خوشا که تقدیری را او نوشته باشد 

 

خوشا که او نویسد 

 

و 

خوشا که او خواند 

 

کاش این تقدیر را او نوشته باشد 

 

خوشا ؛ خوشا ؛ خوشا 

 

خداوندگار با من است 

 

خداوندگار همه جا حاضر است.