(  آواز باران - اسفند 1386
مرثیه ای برای شاخه ای گل ( ۲ )  چاپ
تاریخ : یکشنبه 26 اسفند ماه سال 1386

 

اوفتاد

 

در خلاء وهم انگیز

 

بستری پیدا شد

 

پایانی مهیا شد

 

انتها تصویر شد:

 

رستاخیز شاعری

 

ره یابی دانه ای

 

پیدایش نسیمی

 

عاقبت نیکی برای هر جزئی

 

بازگشت سالکی به خانه ای

 

رسیدن مسافری به کلبه ای

 

رجعت زائری به مرجعی

 

 

حکایت وهم انگیزی است

 

اوفتادن گل

 

جاری شدن اشک

 

وانهادن سر شاعری

 

رهاشدن قلبی

 

عاقبت

 

اجزاء رجعت را جشن می گیرند.

 

 

اما تمام

 

با قامتی خمیده

 

سری افکنده شده

 

در تاریکی فسرده

 

به کنجی خلوت پناه می برد

 

از تیره گی کناره می گیرد

 

و بر تاریکی می نشیند.

 

 

عاشق خسته

 

جز خواب

 

مجالی نمی یابد

 

 

مجنون

 

جز بیابان

 

ماُ منی ندارد

 

 

گنجشک ها

 

خرده نان ها را

 

تنها از پس کرم کفی مهربان

 

جستجو می کنند

 

 

و من دنیا را

 

از پس پشت نگاهی نوازشگر

 

به تماشا می نشینم

 

می ستایم

 

هرآنکه

 

لبخند می زند

 

بر صبح امید

 

 

طلوع صبح

 

آغاز امیدی تازه است

 

فرصت دیدار دوباره است

 

پایان انتظار عاشق بیچاره است.

 

 

 

مرثیه ای برای شاخه ای گل ( ۱ )  چاپ
تاریخ : چهارشنبه 22 اسفند ماه سال 1386

اوفتاد

 

با قامتی خمیده

 

منظری خموش

 

بر خاک نشسته

 

گلبرگ ها جدا افتاده

 

پرچم ها خشکیده

 

گرده ها ریخته.

 

 

رها شد

 

اشکی

 

 ازپس نگاهی

 

قطره ای به احتضار نشسته

 

در بند مژه ای.

 

 

شاعری خسته

 

بر زانو نشسته

 

سر وانهاده

 

آه بر لب به زنجیر کشیده

 

خیره بر سکوت انتظار می گرید.

 

 

قلبی آوازه خوان سکوت شیشه ای را می شکند

 

نگاهی عاشقانه مرهم ها را باز می بندد

 

زخمه همچنان می نوازد

 

قطره راه می یابد.

 

زخمه همچنان می نوازد

 

انتها پیش چشم ما نیست

 

تو را پایانی نیست.

 

 

شاخه گل

 

بیهوده

 

عطری را می سراید

 

 

گلبرگ ها

 

 به زردی مرده

 

فریاد می کشند:

 

آزادی

 

 

شاعر

 

علی بر لب

 

دست بر زانو:

 

علی!!!

 

 

گرده ها

 

آلوده به خاک

 

در جدال با زمین

 

در تقابل با مرگ پاک

 

نجوا می کنند:

 

نسیم.

 

 

قطره زنجیر بر پای

 

بندی بر جان

 

حسرتی بر ذهن:

 

رهایی

 

 

زخمه همچنان می نوازد

 

انتها پیش چشم ما نیست

 

تو را پایانی نیست.

 

 

 

راه  چاپ
تاریخ : پنجشنبه 16 اسفند ماه سال 1386

راه؛

 

  تاریک

 

 

منزل؛

 

  بی نشان

 

 

دل؛

 

  ملول

 

 

قافله را جان به لب آمده

 

امید خلق سراب گشته

 

 

 

خطوط جاده

 

 بی انتها

 

  به تاریکی می گرایند

 

تنها سهم ما از یار سیاهی زلفست

 

تاریکی را برایمان به ارمغان آورده

 

پرپیچ و خم و تار

 

دراز

 

اسیر دست باد

 

. 

 

 

 

«ازپای فتاده ام»

   1      2    >>