(  « سرانجام نیکی همه جا را تسخیر می کند » - آواز باران
X
تبلیغات
رایتل
« سرانجام نیکی همه جا را تسخیر می کند »  چاپ
تاریخ : چهارشنبه 28 شهریور‌ماه سال 1386

 

 با هر طلوعی که از خواب رها می شوم

 

زمانی که چشمانم نور می یابد

 

با چشمانم می گویم :

 

نبینید آنچه را نباید

 

با گوش هایم نجوا می کنم :

 

نشنوید آنچه را ناپسند است

 

با دست هایم می نویسم :

 

نکنید آنچه را ستوده نیست

 

 

خداوندگار با من است

 

 

گاه با خود می گویم :

 

کاش می شد

 

خود بنویسم

 

این تقدیر نانوشته را

 

آنگونه که باید

 

شبیه آنچه که شایسته اوست

 

و مرا بایسته.

 

کاش می شد

 

ولی نه

 

حاشا ، حاشا که من بنویسم

 

با دستی لرزان

 

فکری پریشان

 

و اراده ای لغزان

 

حاشا ، حاشا که من بنویسم.

 

 

« خداوندگار با من است »

 

 

می دانم :

 

ایمان هست   ،   وسوسه هم

 

اراده هست   ،   لغزش هم

 

تقوا هست   ،   ابلیس هم

 

هرچه ایمان شکوهمندتر ، متعالی تر ، بالاتر

 

وسوسه اش افزونتر

 

 سقوطش مصیبت بار تر

 

در بند و گرفتار باد بیشتر

 

 

هرچه اراده درپای تر ، در بن تر ، ژرف تر

 

لغزش سرها شدید تر

 

که انگار می خواهد

 

 سر فرو افکند

 

 

هرچه تقوا شکوفاتر ، کامل تر ، رسیده تر

 

ابلیس حریص تر

 

عطشناک تر

 

انگار می بلعد تقوا را

 

 

خوشا ؛ خوشا با من

 

خداوندگار با من است

 

خداوندگار همه جا حاضر است

 

 

 

وای که انسان چقدر احمق است

 

الفبا که یاد گرفت ، می خواهد دیوان بسازد

 

شنیدن که آموخت ، می خواهد حرف بزند

 

فکر که کرد ، می خواهد خدایی کند

 

حاشا ؛ حاشا که من بنویسم

 

 

کاش این تقدیر نانوشته نباشد

 

او هرچه نوشت ؛ نیکو

 

او هرچه کرد ؛ زیبا

 

خوشا که تقدیری را او نوشته باشد

 

خوشا که او نویسد

 

و

 

خوشا که او خواند

 

 

کاش این تقدیر را او نوشته باشد

 

 

خوشا ؛ خوشا ؛ خوشا

 

خداوندگار با من است

 

خداوندگار همه جا حاضر است.