پسرکی نشسته

سر به گریبان فرو برده

به امید فردای خویش

چو برگی که به خورشید می نگرد

در ره آرزوهای خویش گام نهاده

وصال؟

...

سرخی؟

آری

باد و باران؟

آری

ریزش؟

آری

مرگ؟

  .

                        مسافری سبکبار

                        در رهی بی انتها

                        پی نور می رود. 

                                                  جاده راست

                                                 بالا و پست

                                                 به انتها می رسد. 

مسافر خسته

گم گشته

از پی مقصد نرسیده

به اندوه پناه می برد. 

                                       مهتابی دل انگیز

                                       باران ریز ریز

                                      سرما تیز تیز

                                      مسافر خوابیده هیس هیس . 

                                                                        رویایی شیرین

                                                                        لبخندی بر لب

                                                                        معشوقی دیرین

صیاد به کمین.

بستر سخت

پادشاه بی تخت

خواب لخت لخت

کو ستاره بخت؟؟؟ 

 بیدار شو

 وقت رفتن است

  فکر امروز باش

 دوش گذشته است.

کوله بارت را دوباره ببند

دیر زمانی است سفر را از یاد برده ای

ره در انتظار قدم های توست

گام هایت از پی پیمودن توست

بیدار شو

وقت رفتن است. 

با هر طلوعی که از خواب رها می شوم 

- زمانی که چشمانم نور می یابد - 

با چشمانم می گویم : 

نبینید آنچه را نباید 

با گوش هایم نجوا می کنم : 

نشنوید آنچه را ناپسند است 

با دست هایم می نویسم : 

نکنید آنچه را ستوده نیست 

خداوندگار با من است 

گاه با خود می گویم : 

کاش می شد 

خود بنویسم 

این تقدیر نانوشته را 

آنگونه که باید 

شبیه آنچه که شایسته اوست 

و مرا بایسته. 

کاش می شد 

ولی نه 

حاشا ، حاشا که من بنویسم 

با دستی لرزان 

فکری پریشان 

و اراده ای لغزان 

حاشا ، حاشا که من بنویسم. 

« خداوندگار با من است » 

می دانم : 

ایمان هست   ،   وسوسه هم 

اراده هست   ،   لغزش هم 

تقوا هست   ،   ابلیس هم  

هرچه ایمان شکوهمندتر ، متعالی تر ، بالاتر 

وسوسه اش افزونتر 

 سقوطش مصیبت بار تر 

در بند و گرفتار باد بیشتر 

هرچه اراده درپای تر ، در بن تر ، ژرف تر 

لغزش سرها شدید تر 

که انگار می خواهد 

 سر فرو افکند 

هرچه تقوا شکوفاتر ، کامل تر ، رسیده تر 

ابلیس حریص تر 

عطشناک تر 

انگار می بلعد تقوا را 

خوشا ؛ خوشا با من 

خداوندگار با من است 

خداوندگار همه جا حاضر است 

وای که انسان چقدر احمق است 

الفبا که یاد گرفت ، می خواهد دیوان بسازد 

شنیدن که آموخت ، می خواهد حرف بزند 

فکر که کرد ، می خواهد خدایی کند 

حاشا ؛ حاشا که من بنویسم 

کاش این تقدیر نانوشته نباشد 

او هرچه نوشت ؛ نیکو 

او هرچه کرد ؛ زیبا 

خوشا که تقدیری را او نوشته باشد 

خوشا که او نویسد 

و 

خوشا که او خواند 

کاش این تقدیر را او نوشته باشد 

خوشا ؛ خوشا ؛ خوشا 

خداوندگار با من است 

خداوندگار همه جا حاضر است.

اگر هنوز زنده ایم

شاید

شاید 

 دلیلش این است که

به جایی که باید 

 نرسیده ایم

و

به مرگ فکر می کنم

چون

هنوز زنده ام.  

...